Het onderwijs in Vlaanderen zit in een duidelijke hervormingsfase. Niet alleen is er in de voorbije jaren meer aandacht gekomen voor de emotionele en psychologische omkadering van het kind, ook zijn er duidelijke initiatieven genomen die zich richten op de situatie van de meer kwetsbare groepen in de samenleving. Het meest in het oog springend zijn de initiatieven van zorgverbreding en gelijke kansen. Middelpunt van de retoriek zijn niet zelden de vreemdelingen, allochtonen, kinderen van migranten en asielzoekers. Terecht; verschillende onderzoeken hebben al aangewezen dat het wat betreft de situatie van allochtonen in ons (onderwijs-)systeem ronduit bedroevend is gesteld. Ons onderwijssysteem is en blijft in Europa het meest selectief bij het groeperen van leerlingen, en dit al van bij het begin van de schoolloopbaan. Factoren als het pygmalion-effect, het watervalsysteem, gebrek aan ondersteuning zijn welbekend en er wordt vanuit verschillende velden, hard aan de problematieken gewerkt.

Het was een vreemd bericht, maandagmorgen in de krant. Uit een brief die de ouders van kinderen in het Antwerpse stedelijke onderwijs onlangs hebben ontvangen, blijkt dat er op bos- en zeeklassen enkel nog halal vlees zal worden geserveerd. Of toch niet. Het blijkt te gaan om een vergissing.

Ons onderwijssysteem in Vlaanderen is het resultaat van een complexe en woelige geschiedenis. Na een jarenlange schoolstrijd is er een systeem ontstaan waarin niet alleen het recht op onderwijs, maar ook het recht op het organiseren van onderwijs naar eigen levensbeschouwelijke overtuigingen centraal staan.

Onthutsing. Dat is zowat het eerste gevoel dat ik kreeg bij het horen van de nieuwsberichten rond de steekpartij in Brussel Centraal. Ontzetting ook, zoals ik die voel bij de beelden van misbruik van mensen aan andere kanten van de wereld, dagdagelijks op tv. Het wekt mijn weerzin op, mijn onbegrip en vervolgens de wil om er iets aan te doen en de maatschappij door elkaar te schudden tot alles weer in de juiste plooi ligt. Maar bovenal heerst er ontreddering. Ontreddering als dagelijkse pendelaar in Brussel, ontreddering als ‘allochtone jongere’, ontreddering als mens.

De hervorming van de federale overheidsdienst Financiën is een fiasco, de begroting een lege doos en de notionele interestaftrek een financiële aderlating. Groen! eist dat de liberale vice-premier Reynders zo snel mogelijk tekst en uitleg komt geven in het parlement bij het arrest van de Raad van State dat de samenstelling van het directiecomité van Financiën vernietigde. Daarnaast eist Groen! dat premier Van Rompuy de boel in handen neemt en zo snel mogelijk een herstelplan voorstelt voor de federale overheidsdienst (FOD) Financiën. De manke federale begroting en de piste om de notionele interestaftrek uit te breiden bevestigen dit cynisme en dat terwijl ons land dringend nood heeft aan een heuse groene New Deal die volledig de kaart trekt van hernieuwbare energie en innovatie.