De NV België is failliet. Met deze uitspraak stak de federale minister van begroting het vuur aan de lont. De put bedraagt maar liefst 25 miljard euro. Het gat in de begroting kan echter niet volledig op het conto van de economische crisis worden geschreven. Nog voor die uitbrak, kende ons land al een zeer slechte structurele begrotingssituatie met een tekort van 10 miljard.

Meyrem Almaci, fractieleidster Groen! in het federaal parlement roept de minister van Onderwijs Pascal Smet op om een dialoog te starten tussen de onderwijskoepels en de allochtone verenigingen. ‘Alles op zijn beloop laten, zal het debat enkel nog meer polariseren. Dat is slecht voor de politiek, voor ons onderwijs, voor de moslimmeisjes in kwestie en onze diverse samenleving in het algemeen. Ik maak mij oprecht zorgen over de clichématige wijze waarop deze discussie gevoerd wordt. Het wordt tijd dat we een grondig debat voeren over de wijze waarop we pluraliteit en diversiteit op onze scholen willen realiseren en over de vraag of het dragen van levensbeschouwelijke symbolen een rem betekenen voor de scholing van een leerling.

Uitgaande van de discussie over het hoofddoekenverbod hekelt Dirk Verhofstadt, kernlid van de liberale denktank Liberales, de houding van de zogenaamde zelfverklaarde ‘progressieve’ feministen die opkomen voor het recht op het dragen van een hoofddoek, maar tegelijkertijd stil blijven over misbruiken in de moslimgemeenschappen.

Het onderwijssysteem in Vlaanderen is het resultaat van een complexe en woelige geschiedenis. Na een jarenlange schoolstrijd is een systeem ontstaan waarin niet alleen het recht op onderwijs, maar ook het recht op het organiseren van onderwijs naar eigen levensbeschouwelijke overtuigingen centraal staan. Sinds de schoolstrijd is er veel veranderd. Onze maatschappij is gekleurder geworden, niet in het minst omdat er een groep nieuwe gelovigen is bijgekomen. De ideologische achtergrond van deze groep stelt ons onderwijs voor een fikse uitdaging. Niet zelden ontstaat er een ideologische spanning tussen de verwachtingen van kinderen en hun ouders en het ideologisch kader van de school. Vanuit de netten en de overheid is beslist de scholen alle vrijheid te laten om zelf hun lijn hierin te bepalen. Dit is absoluut verdedigbaar vanuit geschiedkundig oogpunt, en vanuit het recht van scholen op het instellen van onderwijs naar eigen inzicht en overtuiging.

Het voorstel van de parlementaire bankencommissie om in de toekomst een strikte scheiding in te voeren tussen spaar- en zakenbanken, kan op weinig begrip rekenen van de bankenwereld. Het geheugen van de mensen is te kort, zo luidt het verwijt. De savings- and loancrisis van de jaren ‘80 waarnaar verwezen wordt door Herman Agneessens, afscheidnemend financieel directeur van de KBC, heeft inderdaad plaatsgevonden bij spaarbanken. Maar wat men er vergeet bij te zeggen is dat deze crisis net te wijten was aan het feit dat die spaarbanken overmatige risico’s namen en te hoge schuldhefbomen hanteerden. Het statuut van de banken zelf was niet het probleem, maar wel dat ze zich gedroegen als zakenbanken en even hoge rendementen wilden halen. Wat wij willen is net een verbod op risicovolle investeringen voor spaarbanken. Op die manier wordt de samenleving beschermd tegen de uitwassen van het huidige businessmodel waar spaargelden worden ingezet om hoogrisico-activiteiten te financieren. Het mag dan ook duidelijk wezen dat de bankwereld zich vandaag verzet tegen voorstellen die hun businessmodel, gericht op winstmaximalisatie ten koste van alles, te erg zouden aantasten.